Cruz del Arenal

Eigenlijk zijn we onderweg naar Salinas, een dorp waar ze het socialisme helemaal opnieuw hebben uitgevonden. Maar onderweg stoppen we even bij een paredor (een Raststätte (geen nederlands woord voor want Nederland is te klein voor Raststättes)).

Het is een vaag gehucht met een buitenaards landschap waar we eerst eens even lekker in verdwalen. We zien een kudde vicuña’s, de wilde versie van de lama! (wat moeten die hier eten??)

IMG_0148In een half in de grond gebouwde hut afgedekt met pampagras is de paredor. Er blijkt net een delegatie politici langs te zijn geweest, inclusief de man die voor het presidentschap gaat, dus de uitbater is door dolle! En we worden meteen getrakteerd op een Roemeense (??) gefermenteerde drank die goed opwarmt. De uitbaters blijken een bijzondere familie met twee dochters, één geboren in Roemenië en één in Spanje. We vertellen ze over de Maakfabriek en ze vragen ons waarom doe je hem hier niet?? Ernaast blijkt een schooltje te staan met twaalf indianenkindertjes, uit slechts 3 families.

En dat doen we dan maar!!! Geweldig!!

IMG_0779 IMG_0782

En hier het resultaat: Het verhaal gaat over de indiaan Catuña die een kerk wil bouwen in Quito. Maar de Padre wil dat de kerk binnen 6 maanden af is. Om dat mogelijk te maken moet Cantuña de hulp van de duivel inschakelen en dat wil hij absoluut niet. Hij tekent huilend een contract dat hij zijn hart zal afstaan als de duivel met zijn helpertjes de kerk binnen 1 nacht af heeft. Stiekem laat hij een steen weg en als de duivel komt om het hart te halen zegt Cantuña dat de kerk niet af is omdat er een steen mist. Boos gaat de duivel weg en tevreden komt de Padre om de kerk te bewonderen en alle mensen van Quito komen om het te vieren. De kerk met het gat staan vandaag de dag nog steeds in Quito!

 

Dit bericht is geplaatst in Filmstrook, Het reisboek, Maakfabriek. Bookmark de permalink.